6.2. Қ.Аманжоловтың «Орал»өлеңі


Оралым шықтың алдымнан,

Оралым, менің, Оралым.

Қол созып қызыл вагоннан,

Үстіңнен өтіп барамын.

Оралым, сенің қойныңда,

Ойнақтап өткен жылдарым.

Жарқылдап Жайық бойында,

Достармен сайран құрағамын.

Шағанның бойы көк шалғын,

Шалқамнан жатқам шаңқай түс,

Гүл болып менің құшағым,

Кеудеме қонған бұлбұл құс

Өмірдің алтын кесесін,

Тосқанмын айдың нұрына,

Кешкенмін Совет көшесін,

Кеудемді ашып құрбыма.

Сонау бір шетте, сонау үй,

Кетер ме, сірә, көңілден?!

Алушы ед тартып мені ылғи

Махаббат ыстық лебімен.

Терезе алды – жас терек,

Тұр екен кімдер сүйеніп?

Жүр екен кімдер еркіндеп,

Жүрегін ұстап, үйге еніп?..

Сағындым сені, Оралым,

Күндер жоқ бейбіт бұрынғы

Келгенше қайта оралып,

Алып қал, осы жырымды

Сіркіреп жаңбыр жауғанда,

Байқарсың өзің анықтап,

Жаным бір жүзер ауаңда,

Ауаңда сенің қалықтап.

Қош болшы енді, Оралым,

Күле бер, шалқып, сайранда!

Айтпақшы, қайда бораның?

Кетейін алып майданға.